Oorlogsverzekeringen zijn geen marktprobleem, maar een rekensom van risico en solidariteit
Waar het publieke debat vaak suggereert dat verzekeraars zich terugtrekken zodra risico’s toenemen, wijst de auteur erop dat verzekeren alleen mogelijk is zolang risico’s nog berekenbaar blijven. In geopolitieke conflictgebieden, waar raketaanvallen, beschadigde schepen en escalaties elkaar snel kunnen opvolgen, moeten verzekeraars hun premies en voorwaarden voortdurend aanpassen. Bovendien is het verzekeren van oorlogsrisico’s in veel gevallen wettelijk beperkt, waarbij transportverzekeringen een belangrijke uitzondering vormen. Juist vanwege de mogelijkheid dat één incident enorme geconcentreerde schade veroorzaakt, houden toezichthouders scherp toezicht op zogenoemde cumulatierisico’s. Daarom bevatten veel polissen een opzeg- of aanpassingsclausule voor oorlogsdekking, zodat verzekeraars snel kunnen reageren op veranderende omstandigheden.
De auteur pleit ervoor om verder te kijken dan tijdelijke premieproblemen en na te denken over structurele oplossingen. Daarbij wordt verwezen naar Noorwegen, waar reders al sinds 1935 gezamenlijk een collectieve oorlogspool onderhouden. Zo’n model combineert risicobeheersing met solidariteit en voorkomt dat overheden en marktpartijen pas handelen wanneer een crisis zich aandient. De belangrijkste les is volgens de auteur dat verzekeren uiteindelijk draait om vooruitkijken: risico’s identificeren, beprijzen en gezamenlijk organiseren voordat de schade daadwerkelijk ontstaat. Juist daarin ligt de kracht van een goed functionerend verzekeringssysteem.
Dit is een samenvatting van het volledige blog op Verzekeraars.nl.
